Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Κινητοποιήσεις ποδηλατών με φαντασία


Πανελλαδική Ποδηλατοδρομία διοργανώνεται την Κυριακή 10 Μαΐου, με αίτημα τη δημιουργία ποδηλατοδρόμων, την ελεύθερη είσοδο στα ΜΜΜ και την παροχή κινήτρων για καθημερινή και ασφαλέστερη χρήση του ποδηλάτου. O γραφίστας και ποδηλάτης Στέφανος Σκουρβουλιανάκης, σχεδίασε για την εκστρατεία ευφάνταστες αφίσες, συνδέοντας με χιούμορ τις πόλεις με την εικόνα του ποδηλάτου.Εμπνευσμένος από την επικαιρότητα, ο Στέφανος - γνωστός και ως Μπιν Ποδη-Λάντεν στους κύκλους των ποδηλατών - σχεδίασε την αφίσα του Κορυδαλλού, απεικονίζοντας έναν ποδηλάτη που αποδρά από την κυκλοφορία, δεμένος με σκοινί από ελικόπτερο. Στην αντίστοιχη αφίσα της πρωτεύουσας, η εικόνα ενός ποδηλάτου έχει τυπωθεί σε ένα ρολό χαρτιού υγείας, επισημαίνοντας την κοινή τους κατάληξη. Για την Καρδίτσα, πάλι, η οποία θεωρείται ποδηλατικός παράδεισος, το ποδήλατο λειτουργεί ως φύλλο συκής για τους πρωτόπλαστους. Στα Ιωάννινα, ο Αλή Πασάς αναπαύεται σε ρυμουλκούμενο ποδήλατο και στο Ηράκλειο, ο πρίγκιπας των κρίνων καμαρώνει για το ποδήλατό του. Στη Λάρισα, τα τρακτέρ έχουν την τιμητική τους στην αφίσα της πόλης, οι ρόδες των οποίων χρησιμοποιούνται για να απεικονίσουν τις αντίστοιχες των ποδηλάτων. Ποδήλατο-λιοτρίβι για την Καλαμάτα, «ποδέλατο» για το Καρπενήσι, ποδήλατ-άγκυρα για τον Πειραιά, ποδήλατο που σπρώχνει την αρχαία Αργώ στο Βόλο, ποδήλατο που σκεπάζει που σκεπάζει με άχνη ζάχαρη την μπογάτσα για τις Σέρρες... Οι ακτίνες του Ήλιου της Βεργίνας αντικαθιστούν τις ακτίνες του δισκοβραχίονα του ποδηλάτου της Θεσσαλονίκης, ενώ στην Κομοτηνή, το ποδήλατο δανείζεται στοιχεία από το Μουσείο Καλαθοπλεκτικής της πόλης. Στη Φλώρινα, το ποδήλατο συνοδεύεται από έναν πελεκάνο, στη Μυτιλήνη από το παραθαλάσσιο ουζάκι, στη Δράμα τα καρεδάκια του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκος και στο Ναύπλιο τη νυχτερινή ενατένιση της Σελήνης με φόντο το Μπούρτζι. To καρναβάλι της Πάτρας εμπνέει την αφίσα της πόλης, όπου ένα διπλό ποδήλατο έχει μετασκευαστεί σε άρμα. Συμβολίζοντας τη γεωγραφικής της θέσης, ως η νοτιότερη πόλη της Ελλάδας, η αφίσα της Ιεράπετρας απεικονίζει ένα ποδήλατο-ανεμοδείκτη που δείχνει το Νότο. Η αφίσα της Σπάρτης είναι εμπνευσμένη από το κόμικ «300» του Φρανκ Μίλερ, με τον γκαζιάρη «ΙΧλή» να στέλνεται στον Καιάδα για να βρει βενζίνη και πάρκινγκ. Ο Στέφανος Σκουρβουλιανάκης σχεδίασε και μια πανελλαδική αφίσα, στην οποία ένας ποδηλάτης έχει αντικαταστήσει το σταυρό από την ελληνική σημαία. Στην υποσημείωση αναφέρεται: «Ο Ποδηλάτης κι ο Σταυρός / είναι το ίδιο πράγμα / για να’ μαι σώος κι αβλαβής / κάνω Θεέ μου τάμα...». Πηγή: «Ελευθεροτυπία» <

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Ανοιχτή επιστολή

του πατέρα του κρατούμενου Ηλία Νικολάου


Στις 13/1/2009 πρώτες πρωινές ώρες, συλλαμβάνεται ο γιος μου, σε αρκετή απόσταση από τα γραφεία της δημοτικής αστυνομίας, ως ύποπτος για εμπρησμό στην είσοδο του κτηρίου.
Ξυλοκοπείται άγρια, προσάγεται στη ΓΑΔΘ κάτω από βάρβαρη συμπεριφορά των διωκτικών αρχών, έχοντας πέραν των άλλων και δύο κατάγματα στο αριστερό του χέρι, όπου του τοποθετείται γύψος. «Γλίστρησε κατά την καταδίωξη» θα δηλώσουν οι διωκτικές αρχές. Πώς να μην τους πιστέψουμε, πώς να μην είναι όπως τα λένε; Έτσι είχε γλιστρήσει και ο φοιτητής με τη ζαρντινιέρα…
Σύνηθες φαινόμενο. Όπως πιστέψαμε πριν λίγο καιρό ότι ο αστυνομικός επέστρεψε επειδή κινδύνεψε από ένα 15χρονο αγόρι (Αλέξη) και αναγκάσθηκε να πυροβολήσει για να προστατευθεί. Εξοστρακισμός θα πει το σύστημα. Τους πιστέψαμε και πάλι!!!
Την ίδια μέρα της Τρίτης 13/1/2009 εκτυλίσσεται το «θέατρο του παραλόγου». Είκοσι και πλέον αστυνομικοί της ασφάλειας εισβάλλουν στο σπίτι του γιου μου στην Θεσσαλονίκη και ποδοπατούν όποιο βιβλίο βρίσκουν στο γραφείο του. Εισβάλλουν στο εστιατόριο όπου εργάζεται, αδειάζουν τα ράφια της κουζίνας, τρομοκρατούν τους πελάτες που επέλεξαν το συγκεκριμένο μαγαζί για φαγητό.
Λίγη ώρα αργότερα άλλοι τόσοι αστυνομικοί της ασφάλειας έρχονται στο σπίτι μου στην Κοζάνη. Με βρίσκουν τυχαία στο γκαράζ του αυτοκινήτου και χωρίς καν να πουν ποιοι είναι, ποιος τους στέλνει, για ποιο λόγο ήρθαν, αρπάζουν τα κλειδιά του αυτοκινήτου από τα χέρια μου και το κάνουν φύλλο και φτερό. Ύστερα με πάνε σηκωτό μέσα στο σπίτι μου, όπου ο έλεγχος συνεχίζεται χωρίς κανένας να δώσει μια εξήγηση ούτε σε μένα, ούτε στην γυναίκα μου.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας οι ίδιοι αστυνομικοί εισβάλλουν στο πατρικό μου σπίτι στο χωριό (είκοσι χιλιόμετρα από την πόλη), όπου διαμένει μόνη της, η ηλικίας 83 χρονών μητέρα μου. Βλέπετε λίγη ώρα πριν ενώ βρισκόταν στο σπίτι μου στην Κοζάνη, μου ζητούσαν επίμονα να τους ακολουθήσω στο χωριό. Αρνήθηκα λέγοντας τους, ότι το σπίτι στο χωριό είναι της μάνας μου. Εκεί αφού μίλησε κάποιος τηλεφωνικά μπροστά μου με κάποιον ανώτερο, μου είπαν χαρακτηριστικά.
«Αφού το σπίτι στο χωριό δεν είναι δικό σου τότε δεν θα πάμε».
Πάλι τους πιστέψαμε !!!
Αφηνιασμένοι έψαχναν παντού μπας και εντοπίσουν το παραμικρό και «δέσει το πράγμα», σε μια κακοφτιαγμένη αστυνομική ιστορία.
Τα αποτελέσματα της έρευνας ? ΕΥΡΗΜΑΤΑ Τ Ι Π Ο Τ Α.

Το βράδυ της ίδιας μέρας ο γιος μου οδηγείται κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας (!) στην ανακρίτρια όπου παίρνει 48ωρη προθεσμία να απολογηθεί. Την Πέμπτη το μεσημέρι απολογείται στην ανακρίτρια. Η εικόνα των διωκτικών αρχών έξω από τα γραφεία ανακριτή και εισαγγελέα, εικόνα έντονης βαρβαρότητας. Αστυνομικοί έχουν περικυκλώσει τον γιο μου και το δικηγόρο του, ενώ δεκαπέντε και πλέον άνδρες των ΜΑΤ, με πανοπλίες, ασπίδες, δημιουργούν ασφυκτικό κλοιό ανάμεσα στο γιο μου, στο δικηγόρο του από την μια και σε μένα, τη μάνα του, τον αδελφό του, την κοπέλα του και τη θεία του από την άλλη. Οι ασπίδες των ΜΑΤ είναι καρφωμένες στα πρόσωπα μας.
Στόχος ? Να μη μπορούμε να βλέπουμε έστω από μακριά το παιδί μας. Ίσως έτσι προστάτευαν τη χώρα, τη δημοκρατία από εξωτερικό κίνδυνο (ασύμμετρη απειλή;).
Η δημοκρατία σε όλο της το μεγαλείο.
Ούτε το κλάμα, ούτε τα λόγια της μάνας του γιου μου, «Σας παρακαλώ αφήστε με τουλάχιστον να βλέπω το παιδί μου έστω από μακριά», δεν τους συγκίνησε.
Η απόλυτη τάξη στο αποκορύφωμα της !!!!
Ε Λ Ε Ο Σ!

Το κατηγορητήριο ?
Δύο (2) πλημμελήματα και ένα (1) κακούργημα. Μόνη μαρτυρία, η κατάθεση ενός αστυνομικού.
«Μαρτυρίες καρμπόν από ΜΑΤατζήδες », θα γράψει γενικά η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία σε άρθρο της, τρεις μέρες αργότερα στις 18/1/2009. Αναφέρει χαρακτηριστικά.
« Συλλήψεις στο σωρό έκανε η ΕΛ.ΑΣ, ενώ δεκάδες συλληφθέντες παραπέμπονται με μόνο στοιχείο έ ω λ ε ς κ α τ α θ έ σ ε ι ς α σ τ υ ν ο μ ι κ ώ ν. Ωστόσο τις περισσότερες φορές οι κατηγορίες της ΕΛ.ΑΣ καταρρέουν. Οι μαρτυρίες των αστυνομικών αποδεικνύονται δ ι κ α σ τ ι κ ά α ν α ξ ι ό π ι σ τ ε ς ».
Το αποτέλεσμα όμως είναι ότι οι προφυλακίσεις συνεχίζονται και τα παιδιά παραμένουν φυλακισμένα.

Ο γιος μου αρνείται επίμονα τις κατηγορίες. Αρνείται τα πάντα, όπως και την υποτιθέμενη «επ’ αυτοφώρω σύλληψη του ». Απλά γιατί είχε μεταφέρει έναν συνάδελφό του στο σπίτι του στην περιοχή μετά τη δουλειά και δεν έχει καμιά σχέση με το γεγονός.
Παρ’ όλα αυτά όμως κρίνεται προφυλακιστέος.
Οι αστυνομικοί της Ασφάλειας με το που ακούν την απόφαση αυτή πανηγυρίζουν μπροστά του, μπροστά μας. Πέτυχαν αυτό που ήθελαν. Την προφυλάκιση του.
Ο γιος μου οδηγείται με συνοπτικές διαδικασίες την ίδια μέρα στις φυλακές της Άμφισσας. Η οδύσσεια του γιου μου συνεχίζεται.

Σε μένα, στην οικογένεια μου, μένει Ο ΤΡΟΜΟΣ, Ο ΘΥΜΟΣ, Η ΝΤΡΟΠΗ, Η ΝΤΡΟΠΗ, Η ΝΤΡΟΠΗ…

Όχι για τον γιο μου. Α Ν Τ Ι Θ Ε Τ Α.
Για τις διωκτικές μας αρχές.
Για την κοινωνία μας που επιτρέπει να συμβαίνουν όλα αυτά με την απάθεια, την αδράνεια που τα αντιμετωπίζει.
Για όλους τους γονείς που τα βλέπουμε, που τα παρακολουθούμε, που τα ζούμε και παρ’ όλα αυτά μας δέρνει η «απάθεια του καναπέ».
Για όλους εμάς, τη γενιά μας, τους «βολεμένους της καθημερινότητας ».
Για μένα που επέλεξα τα τελευταία χρόνια να παρακολουθώ όλα αυτά και να τα σχολιάζω από μακριά και αφ’ υψηλού.
Για μένα που από τα δεκαοκτώ μου χρόνια φοιτητής, επέλεξα, εντάχθηκα, αγωνίστηκα, με όλες μου τις δυνάμεις σε έναν πολιτικό χώρο, ο οποίος πρότεινε, ψήφισε και πρώτος εφάρμοσε τον αντιτρομοκρατικό νόμο (τρομονόμο), όχι για τους πραγματικούς τρομοκράτες, αλλά για τους νέους, τους μαθητές, τους φοιτητές, τα παιδιά μας, για όλα τα παιδιά. Που ακόμα και σήμερα, διστάζει πολιτικά να αναγνωρίσει ότι έκανε λάθος.
Για τα μέσα ενημέρωσης που σε μια σύμπλευση με την κυβερνητική αντίληψη, βλέπουν στην καθημερινότητα μόνο «κουκουλοφόρους», «ταραξίες», «κατεστραμμένες περιουσίες».
Για την σημερινή πολιτεία που δεν «ακούει», αγανακτεί και αντιδρά παράνομα, βάρβαρα, επειδή υπάρχουν μερικά ζωντανά κύτταρα στην κοινωνία μας, που δεν συμβιβάζονται, διαμαρτύρονται με όλη αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια.
Από την άλλη μεριά, νιώθω περήφανος για τον γιο μου που είναι σήμερα προφυλακισμένος με ένα ψεύτικο, στημένο, φτιαγμένο στα μέτρα των διωκτικών αρχών κατηγορητήριο.

Γ Ι Α Τ Ι ?
Γιατί απλά διαμαρτύρεται.
Γιατί νοιάζεται.
Γιατί έχει άποψη, την οποία και κοινοποιεί.
Γιατί διεκδικεί την δική του καθημερινότητα.
Γιατί δεν συμβιβάζεται με τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας.
Γιατί βιώνει όπως όλοι μας, την οικονομική κρίση σε συνθήκες αστυνομικής, πολιτικής, οικονομικής και θρησκευτικής διαφθοράς και απορρίπτει όπως οι περισσότεροι νέοι τον «εφιάλτη του φρικτού μέλλοντος».
Γιατί απλά είναι Α ν α ρ χ ι κ ό ς και θέλουν να πλήξουν τον ιδεολογικό και πολιτικό του χώρο.
Ότι δεν πέτυχε η αστυνομία με την ενεργοποίηση του καθεστώτος ομηρίας που βρισκόταν για ένα (1) χρόνο ο γιος μου, μαζί με άλλους δύο φίλους του, μετά το απίστευτο διογκωμένο κατηγορητήριο που έστησαν και τότε οι διωκτικές αρχές, επεδίωξαν και το κατάφεραν τώρα, στέλνοντας τον στην φυλακή. Έτσι εκδικητικά. Γι αυτό και πανηγυρίζουν.

Η χώρα μας μαστίζεται καθημερινά από κάθε είδους σκάνδαλα και είναι όλοι τους σήμερα ελεύθεροι. Άλλοι φορτωμένοι με ένα σωρό σκάνδαλα στην πλάτη τους, αρνούνται ακόμα και να παρουσιαστούν στην δικαιοσύνη για να απολογηθούν, προκαλώντας έτσι την κοινωνία μας. Όμως δεν τους αγγίζει, δεν τους πειράζει κανείς.
Τους προφυλάσσει το ίδιο το σύστημα.

Δυστυχώς η ασφάλεια, οι διωκτικές αρχές, στην προσπάθεια τους να κάνουν τους πολίτες κάθε πόλης να νοιώθουν ασφαλείς, κατασκευάζουν ενόχους, στερώντας σήμερα από μένα, από την γυναίκα μου και από πολλούς άλλους γονείς τα παιδιά μας.

Φ Τ Α Ν Ε Ι Π Ι Α!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΙΟ ΜΑΣ!


Νικόλαος Νικολάου, Κοζάνη

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

Άλλο λεωφορείο για τους μετανάστες και άλλο για τους Ιταλούς

Εποχές Απαρτχάιντ θυμίζει το νέο μέτρο που θέτει από σήμερα σε εφαρμογή ένας ιταλικός δήμος, ο οποίος θα διαθέτει στην ίδια γραμμή ξεχωριστό λεωφορείο για τους μετανάστες και ξεχωριστό για τους Ιταλούς! Το λεωφορείο υπ’ αριθμόν 24, συνδέει το κέντρο της πόλης Φότζα στην Απουλία της Ιταλίας με το προάστιο Μετζανόνε, όπου φιλοξενείται ένα κέντρο υποδοχής μεταναστών. Από σήμερα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ", θα τεθεί σε λειτουργία η πρόσθετη γραμμή υπ’ αριθμόν 24/1, η οποία θα κάνει την ίδια ακριβώς διαδρομή. Η μόνη διαφορά θα είναι ότι στο λεωφορείο 24 θα μπαίνουν μόνο οι Ιταλοί, πληρώνοντας εισιτήριο. Αντιθέτως, στο 24/1 οι επιβάτες θα είναι αποκλειστικά μετανάστες και πρόσφυγες, κυρίως από την υποσαχάρια Αφρική, και η μεταφορά θα είναι δωρεάν. Το μέτρο έχει βρει αρκετούς υποστηρικτές, οι οποίοι παραδόξως προέρχονται και από τους κύκλους των μεταναστών. Ωστόσο, περισσότερες είναι οι φωνές που εκδηλώνουν την ριζική αντίθεσή τους σε τέτοιες πρακτικές, καθώς αυτές έχουν έναν αναμφισβήτητα ρατσιστικό χαρακτήρα. «Αυτός είναι ο πρώτος επίσημος διαχωρισμός ανάμεσα σε Ιταλούς και μετανάστες. Η κατάσταση είναι σοβαρή: θα μπορούσε να προκληθεί κοινωνική αναταραχή και πόλεμος ανάμεσα στους φτωχούς», δήλωσε ένας δημοτικός σύμβουλος του Δημοκρατικού Κόμματος με καταγωγή από το Κονγκό. Την αντίδρασή του εξέφρασε και ο Νομάρχης Απουλίας, χαρακτηρίζοντας το νέο μέτρο «καθαρό ρατσισμό». Υπάρχουν, όμως, και αυτοί που δηλώνουν ικανοποιημένοι από το νέο μέτρο. Οι περισσότεροι Ιταλοί που χρησιμοποιούν τη γραμμή 24 θέλουν ένα λεωφορείο μόνο για τους ίδιους. «Δεν είμαστε ρατσιστές», «φοβόμαστε», «η συμβίωση είναι δύσκολη», δηλώνουν διστακτικά. Πάντως, ένα δικό τους λεωφορείο θέλουν και κάποιοι μετανάστες. «Για εμάς αυτό το λεωφορείο είναι πιο άνετο και δεν κοστίζει τίποτε. Ο ρατσισμός δεν είναι εδώ μέσα, αλλά εκεί έξω», δηλώνει στη «La Repubblica» ο 32χρονος Καλίλ από το Σουδάν ο οποίος εργάζεται στη Φότζα ως οικοδόμος.
Δημοσίευση: 06-04-2009 13:34 από Ομάδα TVXS

Σάββατο, 4 Απριλίου 2009