Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

..Fluxus..

Το κίνημα του Φλούξους γεννήθηκε στη Γερμανία με επίκεντρο τον Λιθουανό καλλιτέχνη Georges Maciunas, ο οποίος το Σεπτέμβριο του 1962 οργάνωσε μία συναυλία σύγχρονης μουσικής υπό τον γενικό τίτλο Fluxus Internationale Festspiele neuester Musik. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε και την αρχή ενός ευρύτερου πρωτοποριακού καλλιτεχνικού ρεύματος, που αναδείχθηκε με όλα τα διαθέσιμα εκφραστικά μέσα. Οι καλλιτέχνες της ομάδας δεν παρουσιάζουν κάποια κοινά υφολογικά στοιχεία αν και συνολικά το κίνημα του Φλούξους θεωρείται πως συγγενεύει με τον ντανταϊσμό, κυρίως γιατί τα έργα του στοχεύουν κατά βάση στην πρόκληση του θεατή. Σημαντική επίδραση στους εκπροσώπους του Φλούξους άσκησε επίσης ο Μαρσέλ Ντυσάν.

Οι περισσότερο ενεργές περίοδοι δράσης του κινήματος θεωρούνται οι δεκαετίες 1960 και 1970. Σε αυτό το διάστημα, οι καλλιτέχνες του Φλούξους παράγουν πλήθος καινοτόμων έργων αλλά και οργανώνουν δημόσιες εκδηλώσεις (Fluxus Events), σκοπός των οποίων είναι η κατάργηση της απόστασης μεταξύ του κοινού και των ίδιων των καλλιτεχνών. Συχνά, ο αντισυμβατικός χαρακτήρας του κινήματος αποτελέσε αντικείμενο αρνητικής κριτικής.

Κείμενο απο Βικιπαίδεια

Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

"Σκότωσαν τον αδελφό μου" ή "όλα τρυγύρο αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν"!

Αναδημοσιεύω την συνέντευξη που έδωσε στον Niko Ago (nago@otenet.gr) για την Αυγή της Κυριακής ο αδελφός του Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ, του Πακιστανού μετανάστη που πέθανε στο σπίτι μετά την τετραήμερη κράτησή του στο ΑΤ Νίκαιας :
"Τον βρήκα στο σπίτι τους στη Νίκαια. Μέσα σε λίγα τετραγωνικά, σε ένα μικρό δωματιάκι, ούτε τρία επί τρία, μαζεμένοι πολλοί συμπατριώτες του. Συγχωριανοί και άγνωστοι. Όλοι θρηνούσαν. Εκείνο το δωμάτιο – τάφος, όπου είδε τον αδελφό του νεκρό. Ο ίδιος είναι μόλις 18 χρόνων. Έκανε για να έρθει από το Πακιστάν 35 ημέρες. Πότε με τα πόδια και πότε με αυτοκίνητα. Μόνο με τα πόδια ταξίδεψε δεκαπέντε μέρες. Ήθελε να φύγει μακριά από τα βάσανα και τις κακουχίες. Δέκα αδέλφια είναι εκεί, στο μακρινό του χωριό, και δύσκολα μπορούσε να ζήσει. Ο αδελφός είχε φύγει πριν πεντέμισι χρόνια.
«Ούτε καν τον γνώρισα όταν τον πρωτοείδα. Τον είχα πεθυμήσει πολύ! Ήταν το είδωλό μου. Και τον είδα να τον σακατεύουν μπροστά στα μάτια μου. Εκείνο το βράδυ ο Μοχάμεντ είχε κουραστεί πολύ. Μαζί είχαμε πάει στην οικοδομή. Εμείς θέλαμε να μείνουμε κι άλλο το βράδυ. Μιλούσαμε και γελούσαμε. Εκείνος ήθελε να κοιμηθεί. Ξάπλωσε κατά τις δώδεκα η ώρα και αμέσως έκλεισαν τα μάτια του.
Εκεί, κοντά στη μία και μισή, ενώ είχαμε αφήσει την πόρτα μισάνοιχτη για να φύγει ο καπνός, σταμάτησαν με θόρυβο αυτοκίνητα. Με κουκούλες και κράνη μπήκαν μέσα αρκετοί άνθρωποι. Δεν καταλαβαίνω ελληνικά για να ξέρω τι είπαν. Μετά έμαθα πως ζητούσαν εκείνον. Χωρίς να μιλήσουν, έσβησαν το φως μας και άρχισαν να μας χτυπούν αδιάκριτα. Με κλωτσιές και μπουνιές. Ο αδελφός μου ξύπνησε μέσα σε εφιάλτη. Κανένας μας δεν ήξερε τι είχε γίνει.
Αφού άναψαν το φως, ρώτησαν ποιος από μας έχει ένα κομμένο δάχτυλο. Δάχτυλο κομμένο είχε ο αδελφός μου, που είχε ένα ατύχημα στη δουλειά του. Αφού τους είπε πως είναι εκείνος, τον έριξαν κάτω με κλωτσιές και μπουνιές, τον γύρισαν μπρούμυτα και του έβαλαν χειροπέδες. Από το πόδι τον τράβηξαν μέχρι έξω στο αυτοκίνητο. Το κεφάλι του χτύπησε αρκετές φορές στο τσιμέντο και στις σκάλες. Ένας από αυτούς γύρισε, μας διέταξε να κατεβάσουμε τα κεφάλια μας και μας είπε να μην βλέπουμε, αλλά και να μην πούμε τίποτα.
…Δεν κοιμηθήκαμε το βράδυ. Ούτε την επομένη, ούτε όμως και την μεθεπομένη μπορούσαμε. Δεν ξέραμε καν πού τον έχουν τον αδελφό μου.
Τον κράτησαν τέσσερις μέρες στο κρατητήριο κι εκεί τον βασάνισαν φρικτά. Ο ίδιος μάς είπε ότι τον κρατούσαν δεμένο πισθάγκωνα όλες τις ημέρες. Τον κρατούσαν κρεμασμένο με τα χέρια πίσω. Του έκαναν ηλεκτροσόκ και αυτό εύκολα μπορούσε να το δει ο καθένας. Τα χέρια του και τα πόδια του είχαν όλα τα σημάδια της φρίκης των βασανιστηρίων. Τον είδε κι ένας συμπατριώτης μας με τα μάτια του».
Εκεί παρεμβαίνει ο Πακιστανός που έχει δει τον Μοχάμεντ στο τμήμα: “Τον είδα με τα μάτια μου. Μια μέρα που τον σέρνανε σχεδόν από τους ώμους και εκείνος απλά ακουμπούσε τα πόδια στο έδαφος. Ήταν ένα κουρέλι, δεν έμοιαζε με άνθρωπο. Με είχαν στο απέναντι κρατητήριο. Τον ρωτούσαν για κάποιον άλλον κι εκείνος δεν απαντούσε. Μάλλον, έτσι όπως τον είδα, δεν μπορούσε κιόλας. Τον είχαν καθισμένο σε μια καρέκλα και το κεφάλι του έγερνε από την άλλη. Απλά ανέπνεε. Δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν μαζί του και τον πήραν, σχεδόν σερνόμενο, και τον έβαλαν στο κελί του”.
Συνεχίζει ο αδελφός του: “Στο δικαστήριο που τον πήγαν μετά από τέσσερις ημέρες, ο συμπατριώτης μας, που υποτίθεται ότι τον είχε κατηγορήσει, αναίρεσε. Δεν γνώρισε στο πρόσωπό του αυτόν που κατηγορούσε. Και τότε τον άφησαν ελεύθερο. Του έδωσαν ένα χαρτί που έγραφε ότι σε ένα μήνα πρέπει να φύγει από την Ελλάδα. Γύρισε στο σπίτι, αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος. Ένα παιδί εικοσιπέντε ετών που δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια του. Δεν πήγε στη δουλειά του πια… Φοβηθήκαμε πολύ, αλλά μας έδινε κουράγιο. Θα φύγει, έλεγε, ο πόνος από το ηλεκτροσόκ και θα γίνω καλά. Με αυτή την ελπίδα μέναμε κι εμείς. Μα βλέπαμε ότι δεν γινόταν καλά. Στο νοσοκομείο δεν μπορούσαμε να τον πάμε, από φόβο. Δεν είχαμε κανένας μας χαρτιά. Μετά δεν ξέραμε αν θα τον έπιαναν και εκεί. Και έτσι, μέρα με τη μέρα, χειροτέρευε η κατάστασή του. Μέχρι που, μια μέρα, κοιμήθηκε το βράδυ αργά και όταν πήγαμε να τον ξυπνήσουμε είχε παγώσει… Ήταν νεκρός. Και μαζί του πέθανα κι εγώ. Έσβησε το φως μου. Έφυγε, όχι απλά ο αδελφός μου, αλλά ο προστάτης μου…
Και πώς να το πούμε στη μάνα μας αυτό το μαντάτο; Η ίδια ήταν στο νοσοκομείο εκείνες τις ημέρες. Στην αρχή της είπαμε ότι είναι άρρωστος. Και μετά από τρεις – τέσσερις μέρες, από συμπατριώτες μας που ζουν εδώ κοντά μας, έμαθε και την αλήθεια. Ήρθε από την Γερμανία ένας θείος μας και πλήρωσε τα έξοδα για τη μεταφορά της σορού του στην πατρίδα. Εμείς δεν είχαμε λεφτά.
Δεν θέλω τίποτα από ‘δώ και στο εξής. Ούτε και έχω μίσος μέσα μου. Έτσι το είχε γράψει ο Θεός (!), να φύγει νωρίς. Μα δεν θέλω να λένε ότι πέθανε από μόνος του. Τον σκότωσαν τον αδελφό μου. Τον είδα με τα μάτια μου που τον έσυραν σαν σφαγμένο ζώο. Μου είπε ο ίδιος ότι τον βασάνισαν σαν τρομοκράτη. Χωρίς να έχει κάνει τίποτα. Απολύτως τίποτα. Η συμπαράσταση από τους Έλληνες είναι κάτι που δεν περίμενα. Ένα ‘ευχαριστώ’ από τα βάθη της καρδιάς μου. Την δέχομαι ως φάρμακο για την πληγή που μου άφησε ο αδελφός μου. Βλέπω ότι δεν είμαι μόνος”."
Επίσης του Niko: http://odromos.wordpress.com/

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Copyleft: Αντιρατσιστική εκδήλωση - συζήτηση.


Κάποιοι μέσα στο χαμό των (γαλλιστί) stage, της πράσινης ανάπτυξης, των εσωκομματικών προσδοκιών, των κυβερνητικών προσδοκιών,της κρίσης και κριτικής απο το βαρέλι της παρθενογένεσις και το εμπορικό "προστασία του πολίτη", συζητούν, ενημερώνουν για την προστασία και τον σεβασμό της ανθρώπινης ύπαρξης και προσωπικότητας
Επειδή ο Άγ. Παντελεήμονας μπορεί εκτός από δίπλα να είναι και μέσα μας. Μπορεί λέω!

Πράσινη Ανάπτυξη

Θές να σου μιλάνε πρόσωπο με πρόσωπο; Μέσα!

Θές να πείς μια κουβέντα; Μέσα!

Έχεις κινητό με κάμερα; Μέσα!

Δεν είναι εικόνες που σε ντροπιάζουν περισσότερο απο τις εικόνες της Παγανής, της Πάτρας, της Πεντέλης. Δεν είναι εικόνες του βούρκου, είναι του "αφρού", μα σε ντροπιάζουν κι αυτές εξίσου.

Σχόλια απο: tvxs, Ανέστης, Protagon.gr 1, Protagon.gr 2

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

Χάσαμε όταν αρχίσαμε..να κερδίζουμε.

Μιλάμε για δημοκρατία όταν παίζουμε το παιχνίδι του νικητής-χαμένος.
Όταν κάποιος νιώθει να επικρατεί σε σημεία έναντι του άλλου.

Περάσαμε από το: "η πλειοψηφία έχει βασικό της καθήκον να προστατεύει καταρχάς την μειοψηφία" στο: "..ποιος κερδάει ρε παιδιά;"



Στηριζόμενοι και από τον χαμένο που αισθάνεται την ..ήττα του! Τον χαμένο που αφήνει τα "όπλα" του στην άκρη γιατί είναι .. μειοψηφία! Τον χαμένο που σκύβει το κεφάλι μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου και περάσει στην πρώτη θέση. Εκεί που με τη σειρά του θα κάνει τον καμπόσο για όσο "συνταγματικά" επιτάσσεται!


Παρουσιάζεται λοιπόν μια κάθετη διείσδυση στην κοινωνία, ακόμα και σε μικρές ομάδες ανθρώπων, οι πλειοψηφίες έχουν το ακαταλόγιστο Έτσι γιατί .. είναι πλειοψηφία, "είμαστε 3 και είσαστε 2, είμαστε 49 και είσαστε 48", .. δεν μιλάμε για το "είμαστε 100 και είσαστε 3!!!



Σηκώνοντας το δάκτυλο φωνάζουμε.. Είμαι ο νικητής και είσαι ο χαμένος. Είμαι ο πολύς είσαι ο λίγος. .. Και είμαστε ..λίγοι, "άστο είναι πολλοί, άλλη φορά φίλε."
.....και ζήσανε αυτοί καλά και μεις χειρότερα.....

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

Ένας είναι ο εχθρός..ή "..την άλλη φορά να έρθουν καθημερινή.."

Ψάχνοντας να γράψω κάτι για ένα υπέροχο Σάββατο, άδειασα τα "δεδομένα" μου σε ένα τραπέζι (χρειάστηκα μεγάλο η αλήθεια είναι) για να τα βάλω σε μια σειρά.
Τον τίτλο τον είχα με το "καλημέρα σας", μετά όμως..; Και καλά, οι εικόνες, τα χρώματα, οι μυρωδιές είναι τα εύκολα. Με την αύρα, την ανάταση και την αισιοδοξία τι κάνεις; Με τα στραβά, τα "φάλτσα και τα γκρι ο.κ., με την ελπίδα;
Εικοσιτρείς εθελοντές παιδείας -και ουχί εργασίας- στο νερό. Αρκετά σφουγγαράκια να μαζεύουν τα ασυμμάζευτά μας, ταξινομώντας τον παραλογισμό ανά υλικό έξω από αυτό. Εικόνες με χρώμα και ομορφιά που ο πλανήτης μας έχει χαρίσει αναρτημένες τριγύρω και στο κέντρο εικόνα με αυτά που προσφέρουμε στη προσπάθειά μας να επιβιώσουμε εμείς και τίποτα άλλο πάνω σ' αυτόν.
Από τη μια συζητήσεις, δεδομένα, ερωτηματικά και προβληματισμοί από την άλλη όμως αδιαφορία, έλλειψη παιδείας και παραλογισμός.
Υπάρχουν δύο ενεργοί: ο ενεργός Πολίτης και ο ενεργός Κοπρίτης. Στη δικτατορία της πλειοψηφίας έχει το λόγο ο δεύτερος μέχρι ο πρώτος να πολλαπλασιαστεί.
Και στην ατάκα: "Την επόμενη φορά, πέσ'τους να έρθουν καθημερινή γιατί το Σ.Κ. έρχεται κόσμος" εγώ θα λέω: "Θα'ρθεί καιρός που θ' αλλάξουν τα πράγματα.. να το θυμάσαι Μαρία.."

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Τώρα οι "τρελοί" μαζεύουν και σκουπίδια!

Άμα έχεις τους τρελούς τι να τους κάνεις τους οργανισμούς; Το οργανώνουν, το τρέχουν, τρέχουν, βουτούν, "δουλεύουν". Βρήκαν ένα τρόπο για μερικά από τα "άχρηστά" μας να μας τα φέρουν στην επιφάνεια και να τα δούμε. Να τα δούμε μήπως και "ευαισθητοποιηθούμε" από τον όγκο, την ποιότητα και την ποικιλία.
Πέρα από την πλάκα καλές ενέργειες και από οργανισμούς και από εθελοντές και από .. τρελούς. Από όπου μπορούμε να αφαιρούμε λίγα μπάζα καλό κάνει.
Άντε και με τα μπάζα της στεριάς, άντε και με τα ζώντα μπάζα. Και ενώ τη πρώτη δουλειά θα την κάνουν αυτοδύτες.. την δεύτερη την έχουν κάνει "αυτογδύτες" .
Πολύ μπροστά και ο καλλιτέχνης με το "Ζήτω η τρέλα"

Εκδήλωσεις περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης

Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

Mercedes Sosa....



Την ακούσαμε κάποια απογεύματα κοιτώντας τον ήλιο να δύει, την ακούσαμε κάποια βράδια με μεγάλες παρέες και υπέροχες συζητήσεις, την ακούσαμε κάποια πρωινά γεμάτοι ενέργεια για τη "μέρα που έρχεται, την ακούσαμε κάποια μεσημέρια διαβάζοντας για ζητήματα που υπάρχουν γύρω μας.
Την τελευταία φορά την άκουσα το Σάββατο ξεσκαρτάρωντας πράγματα και θέματα της ζωής μου. Την Κυριακή πέθανε. ..en el futuro Mercedes.
Πέθανε η «φωνή της σιωπηλής πλειοψηφίας»
Solo le Pido a Dios

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Η απάντηση στο δίλημα..

Χοντρός ή λιγνός; χοντρός ή λιγνός;.....


Και η μπίλια έκατσε.. λιγνός! .... Καλά, και στον χοντρό να καθόταν το ίδιο "γέλιο" θα είχε!~

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2009

Απο τα .. κάτω!

Μιας και στις 3 Οκτώβρη ασχολούμαστε όλοι με τον αφρό, γνωστό τι επιπλέει σ’αυτό τον κόσμο, είπα να κάνω ανάρτηση θέμα από τα κάτω της ζωής μας.
Υπάρχουν κάποιοι που την βρίσκουν να κοιτούν όχι τον κόσμο με άλλο μάτι, αλλά τον άλλο κόσμο .. τον περισσότερο.
Υπάρχουν κάποιοι τρελοί που αντί να βουτούν στα σκατά, βουτούν στην άλλη πραγματικότητα. Βουτούν εκεί που ενώ δεν υπάρχουμε εμείς οι περισσότεροι υπάρχουν οι πράξεις μας. Οι πράξεις της επιφανειακής ζωής μας κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Ενώ μας μεταφέρουν ωραίες εικόνες από κει, μας μεταφέρουν και τα σημάδια των δικών μας επιφανειακών ενεργειών. Μας μεταφέρουν τα σημάδια του ότι, ναι ζει και βασιλεύει ο άνθρωπος. Η αλήθεια είναι ότι με ότι πρόσημο (συν ή μείον) στο υψόμετρο, η παρέμβαση της καταστροφής υπάρχει. Η επιβεβαίωση του κανόνα όχι από την εξαίρεση του αλλά από την καθολικότητά του. Του κανόνα που λέει: άνθρωπος είναι και το κέφι του θα κάνει, και επειδή είναι το «μόνο» νοήμων ζώο δεν χρειάζεται να σκεφτεί!
Πηγη φωτό: Σ.Ε.Α. ΤΗΘΥΣ
Πηγή πηγών: "Λάμπρος"
Κoραλλένιος κήπος στον βυθό του Πατραϊκού
Kοράλλι όνειρο!
Τοξική λάσπη πνίγει τον Κορινθιακό
Σύλλογος Ερασιτεχνών Αυτοδυτών "ΤΗΘΥΣ"